Dinsdag, of inmiddels woensdag, midden in de nacht zit ik er nog. Vier uur geleden is de derde wedstrijd in de American League Championship Series tussen de New York Yankees en de Los Angeles Angels begonnen.
De wedstrijd begon één uur ’s middags lokale tijd in LA. Dankzij het tijdverschil met de westkust begon het hier tien uur in de avond. De enige persoon die mij twee uur ’s nachts nog wakker houdt is commentator Joe Buck van Foxsports. Buck is een typische Amerikaanse commentator die alles ‘exciting’, ‘unbelievable’ en ‘legendary’ vindt.
Angel Stadium
De Angels -die voorheen de California Angels, Anaheim Angels en Los Angeles Angels of Anaheim heetten- hebben een wonderschoon stadion. De warme wind, die ook in oktober door het stadion heen sluipt veroorzaakt dat de fans zonnig zijn gekleed. De fans zijn ‘en masse’ toegestroomd om hun Angels naar de overwinning te schreeuwen. Alle plaatsen in het stadion is bezet.
In het buitenveld staan echter geen stoelen, maar een grote bruine steenformatie. Daar doorheen spoelen straaltjes water als watervallen. Het geeft de Angels -ondanks de engelennaam- een cowboyimago. De cowboys, die vroeger door het wilde westen heen raasden en de indianen verjaagden.
Op de parkeerplaats achter de rots staan de ijzeren paarden van de fans van de Angels. Tijden veranderen.
Gelijkspel
Ik zit alleen achter mijn laptop de slaap uit mijn ogen te wrijven. Ik ben toegewijd aan mijn weblog en ik schrijf na de wedstrijd nog een verslag. Het probleem is alleen dat de wedstrijd gelijk staat. De wedstrijd kan nog alle kanten op. Een ‘coinflip’ zoals de Amerikanen dat dan zeggen.
Amerikanen zijn winnaars, dus Amerikanen houden niet zo van een gelijkspel. Er moet en zal een winnaar komen. Dit zou in theorie nog eeuwig kunnen duren. Maar gewonnen en verloren zal er door de teams.
Girardi’s ballen
Met twee uit in de elfde inning en –nog steeds- een gelijke stand loopt de manager van de Yankees, Joe Girardi, met een slakkengangetje uit de dug-out om zijn werper te vervangen. De werper, David Robertson, heeft net makkelijk twee slagmannen uitgekregen en kijkt zijn coach met een verbaasde blik aan. Girardi gaat af op zijn ‘gut feeling’ volgen Buck, het gevoel in de ballen. Die rare Amerikanen ook altijd.
De ballen van Girardi vertellen hem dat Robertson uit de wedstrijd moet. Volgens de ballen van Girardi moet Alfredo Aceves in de wedstrijd om de laatste uit te maken. Iedereen met een beetje gevoel voor sportdramatiek en dit nu leest weet wat er gaat gebeuren. Natuurlijk trekken de ballen van Girardi aan het kortste eind!
Aceves geeft eerst een honkslag op aan Howie Kendrick en vervolgens is het Jeff Mathis, die met een krachtige ‘swing’ de bal naar het buitenveld bonjourt.
Kendrick de cowboy
Kendrick is een snelle honkloper. Kendrick is een cowboy. Een coyboy met een prooi: het thuishonk. Op het moment dat de bal van de knuppel van Mathis komt, haalt Kendrick zijn revolver uit de holster. Voordat de bal geland is rent Kendrick al tussen het tweede en derde honk. Zijn scherpe jagersogen gericht op zijn prooi. Nog dertig meter te gaan en Kendrick weet dat hij het gaat halen. Hij rent op volle snelheid achter zijn prooi. De hulpeloze prooi, als een indiaan met een pacemaker, twee gebroken benen en een griepje.
Centerfielder Melky Cabrera heeft net de bal opgepakt en gooit hem, tegen beter weten in, richting de thuisplaat. Ondertussen is Kendrick slecht twintig meter verwijderd. De trekker gaat over en de kogel doorboort de indiaan op het moment dat Kendrick als winnende punt op de thuisplaat springt.
De engelen
De Angels hebben een sensationele wedstrijd gewonnen en ook Buck weet het: “Kendrick crosses the plate and the Angels win it!”. Girardi kijkt inmiddels treurig uit zijn ogen en krabt wat aan zijn ballen terwijl alle Angels Kendrick en Mathis omhelsen. De gelovige spelers van de Angels kunnen het niet laten naar boven te wijzen.
De Angels zijn geen cowboys. De Angels zijn engelen.
Loading ...